در میان شلوغی شهر، تنهایی‌ام بلندترین صداست. نه کسی می‌پرسد، نه کسی می‌فهمد. گاهی با خودم حرف می‌زنم، فقط تا صدایی در این سکوت بشوم. پنجره‌ام را باز می‌کنم، اما باد هم بی‌تفاوت از کنارم می‌گذرد. در این تنهایی، حتی سایه‌ام هم گاهی از من فاصله می‌گیرد... 🌙